Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ

ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το 1926 μια ομάδα εξόριστων στη Γαλλία Ρώσων αναρχικών, η ομάδα ÇDielo TroudaÈ (ÇΕργατική ΥπόθεσηÈ), δημοσίευσε μια μπροσούρα, η οποία δεν προήλθε από κάποια ακαδημαϊκή μελέτη, αλλά από την εμπειρία των μελών της ομάδας από τη Ρώσικη Επανάσταση του 1917. Τα μέλη της ομάδας αυτής είχαν πάρει μέρος στην ανατροπή της παλιάς κυρίαρχης τάξης και στην διαδικασία ανάπτυξης του κινήματος της εργατικής και αγροτικής αυτοδιεύθυνσης. Είχαν την ίδια με άλλους διαδεδομένη αισιοδοξία για ένα νέο κόσμο σοσιαλισμού και ελευθερία, αλλά, στο τέλος, είδαν την αιματηρή αντικατάστασή του από τον κρατικό καπιταλισμό και τη δικτατορία του Μπολσεβίκικου Κόμματος.

Το ρώσικο αναρχικό κίνημα έπαιξε έναν αρκετά σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση. Εκείνη την εποχή υπήρχαν περίπου 10.000 δραστήριοι αναρχικοί στη Ρωσία, χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε σε αυτούς το κίνημα στην Ουκρανία υπό το Νέστορα Μάχνο. Υπήρξαν τέσσερις τουλάχιστον αναρχικοί στην υπό τον έλεγχο των ΜπολσεβίκωνÊ Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή που προετοίμασε την κατάληψη της εξουσίας τον Οκτώβρη του 1917. Και το σπουδαιότερο, οι αναρχικοί αναμείχθηκαν ενεργά στη συγκρότηση των εργοστασιακών επιτροπών που δημιουργήθηκαν παντού μετά την επανάσταση του Φλεβάρη. Οι επιτροπές αυτές δρούσαν στους χώρους εργασίας, εκλέγονταν από μαζικές συνελεύσεις των εργατών και είχαν αναλάβει τη λειτουργία των εργοστασίων, ενώ υπήρχε συντονισμός και με άλλα εργοστάσια του ίδιου βιομηχανικού κλάδου ή μιας περιοχής. Οι αναρχικοί άσκησαν ιδιαίτερη επιρροή ανάμεσα στους ανθρακωρύχους, τους λιμενεργάτες, τους ταχυδρομικούς και τους αρτεργάτες, ενώ έπαιξαν σημαντικότατο ρόλο στο Πανρωσικό Συνέδριο Εργοστασιακών Επιτροπών που συγκαλέστηκε στο Πέτρογκραντ, στην αρχή της Επανάστασης. Ήταν αυτές οι επιτροπές που οι αναρχικοί τις θεωρούσαν ως τη βάση της νέας αυτοδιεύθυνσης που θα μπορούσε να εγκαινιαστεί μετά την Επανάσταση.

Πάντως, το επαναστατικό πνεύμα και η ενότητα του Οκτώβρη του 1917 δεν κράτησε πολύ. Οι Μπολσεβίκοι ποθούσαν να καταστείλουν όλες εκείνες τις δυνάμεις από τα αριστερά που τις έβλεπαν ως εμπόδια στο δρόμο προς την εξουσία του Çενός κόμματοςÈ. Οι αναρχικοί και μερικοί αριστεροί πίστευαν ότι η εργατική τάξη ήταν ικανή να πάρει την εξουσία διαμέσου των δικών της επιτροπών και συμβουλίων (σοβιέτ, συμβούλια εκλεγμένων αντιπροσώπων). Οι Μπολσεβίκοι δεν το πίστευαν αυτό. Προώθησαν την ιδέα ότι οι εργάτες δεν ήσαν ακόμα ικανοί να ελέγξουν την τύχη τους και γιâ αυτό πήραν αυτοί την εξουσία ως ένα Çενδιάμεσο μέτροÈ κατά τη διάρκεια της Çμεταβατικής περιόδουÈ. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης στις ικανότητες των συνηθισμένων ανθρώπων και η εξουσιαστικού τύπου κατάληψη της εξουσίας οδήγησε στην προδοσία σε βάρος της εργατικής τάξης, στη διάψευση των ελπίδων και των ονείρων της.

Τον Απρίλη του 1918 τα αναρχικά κέντρα της Μόσχας δέχτηκαν επίθεση. Περίπου 600 αναρχικοί φυλακίστηκαν και δεκάδες δολοφονήθηκαν. Η δικαιολογία ήταν ότι οι αναρχικοί ήσαν ÇανεξέλεγκτοιÈ - ό,τι και αν σημαίνει αυτό ö εκτός εάν ήταν αρκετό του ότι αρνήθηκαν να υπακούσουν στους Μπολσεβίκους ηγέτες. Ο πραγματικός λόγος, όμως, ήταν η δημιουργία των Μαύρων Φρουρών, που συγκροτήθηκαν για να αποκρούσουν τις κτηνώδεις προβοκάτσιες και επιθέσεις της περιβόητης Τσεκά (της προγονής της μετέπειτα KGB).

Οι αναρχικοί έπρεπε να αποφασίσουν τι να κάνουν. Ένα τμήμα τους συνεργάστηκε με τους Μπολσεβίκους και ενώθηκε μαζί τους, περισσότερο από ενδιαφέρον για μια δραστηριότητα και ενότητα ενάντια στην αντίδραση. Ένα άλλο τμήμα πάλεψε σκληρά για να υπερασπίσει τις κατακτήσεις της Επανάστασης ενάντια σε αυτό, που - πολύ σωστά - πίστεψαν ότι θα δημιουργούσε μια νέα κυρίαρχη τάξη. Το Μαχνοβίτικο Κίνημα στην Ουκρανία και η εξέγερση της Κροστάνδης ήσαν οι τελευταίες σπουδαίες μάχες. Από το 1921 η αντιεξουσιαστική επανάσταση ήταν νεκρή. Η ήττα αυτή είχε βαθιά και άσχημα αποτελέσματα στο διεθνές εργατικό κίνημα.

Ελπίδα των συγγραφέων της μπροσούρας ήταν ότι μια τέτοια καταστροφή δεν θα συνέβαινε ξανά. Και ως συνεισφορά στην πεποίθησή τους αυτή έγραψαν αυτό το κείμενο, που έγινε έκτοτε γνωστό ως ÇΗ ΠλατφόρμαÈ.

ÇΗ ΠλατφόρμαÈ ρίχνει μια ματιά στα διδάγματα του ρώσικου αναρχικού κινήματος, στην αποτυχία του να δημιουργήσει μια αρκετά μεγάλη, έντονη και αποτελεσματική παρουσία στο κίνημα της εργατικής τάξης, ώστε να αντιταχθεί στην τάση των Μπολσεβίκων και άλλων πολιτικών ομάδων να υποκαταστήσουν αυτοί την εργατική τάξη. Θέτει δε έναν οδηγό, προτείνοντας τρόπους οργάνωσης των αναρχικών, του πώς μπορούν, δηλαδή, να είναι αποτελεσματικότεροι.

Υποδηλώνει αρκετά απλές αλήθειες, όπως το ότι είναι γελοίο να υπάρχει μια οργάνωση που περιέχει ομάδες με ανταγωνιστικές και αντιθετικές απόψεις για τον αναρχισμό. Δείχνει ότι χρειαζόμαστε επίσημα συμφωνημένες δομές, καλύπτοντας γραπτές πολιτικές στρατηγικές, το ρόλο των αντιπροσώπων, την ανάγκη συνδρομών των μελών κλπ. Το είδος αυτό της δομής εκείνης, δηλαδή, που επιτρέπει την ύπαρξη μιας μεγάλης αποτελεσματικής δημοκρατικής οργάνωσης.

Όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά η ÇΠλατφόρμαÈ υπέστη επιθέσεις από πολύ γνωστούς αναρχικούς της εποχής, όπως τον Ερρίκο Μαλατέστα και τον Αλεξάντερ Μπέρκμαν. Την κατηγόρησαν ότι ήταν Çμόνο ένα βήμα πριν τον μπολσεβικισμόÈ και μια προσπάθεια Çμπολσεβικοποίησης του αναρχισμούÈ. Η αντίδρασή τους, όμως, ήταν περισσότερο για την πρόταση τη δημιουργίας της Γενικής Ένωσης Αναρχικών. Οι συγγραφείς δεν έγραψαν ποτέ ξεκάθαρα ποια θα μπορούσε να ήταν η σχέση ανάμεσα στην οργάνωση αυτή και τις άλλες ομάδες αναρχικών έξω από αυτή. Δεν ειπώθηκε το ότι δεν πρέπει να υπάρχει πρόβλημα για ξεχωριστές αναρχικές οργανώσεις που εργάζονται από κοινού σε θέματα όπου υπάρχει κοινή άποψη και στρατηγική. Ούτε, όπως έχει ειπωθεί και από τους κατηγορούντες την ÇΠλατφόρμαÈ, αλλά και από μερικούς από τους υποστηρικτές της, ότι είναι ένα πρόγραμμα Çμετάβασης από τον αναρχισμό στον ελευθεριακό κομμουνισμόÈ. Οι δύο αυτοί όροι είναι ολοκληρωτικά συνώνυμοι. Αυτό γράφτηκε για να δείξει την αποτυχία των Ρώσων αναρχικών, το θεωρητικό τους μπέρδεμα, την έλλειψη εθνικού συντονισμού και την αποσύνθεση και την πολιτική τους αβεβαιότητα. Με άλλα λόγια, την αναποτελεσματικότητά τους. Γράφτηκε για να ανοίξει ένα διάλογο ανάμεσα στο τότε αναρχικό κίνημα. Δεν δείχνει το συμβιβασμό με εξουσιαστικές πολιτικές και αντιλήψεις, αλλά τη ζωτική αναγκαιότητα της δημιουργίας μιας οργάνωσης που θα συνδυάσει αποτελεσματικά την επαναστατική δραστηριότητα με τις θεμελιώδεις αναρχικές αρχές.

Δεν αποτελεί ένα τέλειο πρόγραμμα σήμερα ö ούτε και ήταν τέτοιο το 1926 που γράφτηκε. Έχει τις αδυναμίες του. Δεν επεξηγεί μερικές από τις απόψεις του αρκετά και σε βάθος. Μπορούμε ίσως να πούμε ότι για κάποια σημαντικά ζητήματα δεν μιλά καθόλου. Αλλά θυμηθείτε ότι είναι μόνο μια μικρή μπροσούρα και όχι μια πολύτομη εγκυκλοπαίδεια. Οι συγγραφείς έκαναν ξεκάθαρο στην εισαγωγή τους ότι δεν αποτελεί κανένα είδος ÇβίβλουÈ. Δεν αποτελεί μια ολοκληρωμένη ανάλυση ή πρόγραμμα, απλώς είναι μια συνεισφορά σε έναν απαραίτητο διάλογο ö μια καλή αρχή.

Για να μην υπάρξει αμφιβολία από κανέναν για την επικαιρότητα της ÇΠλατφόρμαςÈ σήμερα, πρέπει να πούμε ότι οι βασικές ιδέες τηςÊ χρησιμοποιούνται ακόμα από σημαντικό μέρος του διεθνούς αναρχικού κινήματος. Οι αναρχικοί επιζητούν να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο και η μπροσούρα αυτή μας δείχνει την κατεύθυνση μερικών από τα εργαλεία που χρειαζόμαστε για το καθήκον αυτό.

Alan MacSimoin

1989

(Μέλος του Workers Solidarity Movement ö Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης ö από την Ιρλανδία).

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο Νέστωρ Μάχνο και ο Πιοτρ Αρσίνοφ, μαζί με άλλους εξόριστους Ρώσους και Ουκρανούς αναρχικούς στο Παρίσι, άρχισαν το 1925 την έκδοση της εφημερίδας ÇDielo TroudaÈ (ÇΕργατική ΥπόθεσηÈ που κυκλοφορούσε δύο φορές το μήνα. Ήταν μια αναρχική κομμουνιστική θεωρητική επιθεώρηση υψηλής ποιότητας. Χρόνια πριν, όταν και οι δύο ήταν φυλακισμένοι στις φυλακές Μπουρίτκι της Μόσχας, είχαν ÇσυλλάβειÈ την ιδέα μιας τέτοιας επιθεώρησης. Τώρα ήταν η στιγμή να βάλουν την ιδέα αυτή σε πράξη. Ο Μάχνο έγραφε ένα άρθρο για σχεδόν κάθε ένα τεύχος για τρία χρόνια. Το 1926 στην ομάδα προστέθηκε η Ίντα Μετ (συγγραφέας που είχε αποκαλύψει τον μπολσεβικισμό στο βιβλίο της ÇΗ Κομμούνα της ΚροστάνδηςÈ - σ.τ.μ.: στην ελληνική γλώσσα από την ÇΔιεθνή ΒιβλιοθήκηÈ), η οποία είχε μόλις πριν διαφύγει από τη Ρωσία. Τη χρονιά αυτή επίσης ήταν που δημοσιεύτηκε η ÇΗ ΠλατφόρμαÈ.

Η δημοσίευση της ÇΠλατφόρμαςÈ συνοδεύτηκε από αγριάδες και αγανάκτηση από αρκετούς στο διεθνές αναρχικό κίνημα. Ο πρώτος που επιτέθηκε στην ÇΠλατφόρμαÈ ήταν ο Ρώσος αναρχικός Βολίν, ο οποίος βρισκόταν, επίσης εκείνο τον καιρό, στο Παρίσι και ο οποίος, μαζί με τον Σεμπαστιάν Φορ, ήσαν οι ιδρυτές του αναρχισμού της ÇΣύνθεσηςÈ που επεζήτησε να συνθέσει τον αναρχικό κομμουνισμό, τον αναρχικό συνδικαλισμό και τον αναρχικό ατομικισμό. Μαζί με τους Μόλλι Στάϊμερ, Φλέσιν και άλλους έγραψε μια απάντηση, δηλώνοντας ότι το να Çδιατηρηθεί ο αναρχισμός μόνο ως μια θεωρία των τάξεων περιορίζεται σε μια απλή άποψηÈ.

Πάντως, η ομάδα της ÇDielo TroudaÈ απηύθυνε στις 5 Φλεβάρη 1927 μια πρόσκληση για ένα Çδιεθνές συνέδριοÈ, πριν από το οποίο μια προκαταρκτική συνέλευση ήταν να διεξαχθεί στις 12 του ίδιου μήνα. Παρόντες στη συνέλευση αυτή ήταν, εκτός από τη ÇDielo TroudaÈ, ένας εκπρόσωπος από την Γαλλική Αναρχική Νεολαία, ο Οντεόν, ένας Βούλγαρος, ο Πάβελ, εκπροσωπώντας τον εαυτό του, ένας εκπρόσωπος μιας πολωνικής αναρχικής ομάδας, ο Ράνκο, ένας ακόμα Πολωνός εκπροσωπώντας τον εαυτό του, αρκετοί Ισπανοί αγωνιστές, ανάμεσά τους οι Ορομπόν Φερνάντεζ, Κάρμπο και Τσιμπανέλ, ένας Ιταλός, ο Ούγο Φεντέλι, ένας Κινέζος, ο Τσεν και ένας Γάλλος, ο Ντολφίν-Μενιέρ, όλοι εκπροσωπώντας τους εαυτούς τους. Αυτή η πρώτη συνέλευση έγινε στο πίσω δωμάτιο ενός καφενείου του Παρισιού.

Σχηματίστηκε μια προσωρινή επιτροπή, αποτελούμενη από τον Μάχνο, τον Τσεν και τον Ράνκο. Ένα κείμενο στάλθηκε σε όλες τις αναρχικές ομάδες στις 22 Φλεβάρη και το διεθνές συνέδριο συγκαλέστηκε για τις 20 Απρίλη 1927, στο Hay-les-Roses, κοντά στο Παρίσι, στον κινηματογράφο ÇLes RosesÈ.

Επίσης μερικοί από αυτούς που παρακολούθησαν την πρώτη συνέλευση ήταν ένας Ιταλός, ο Μπιφόλκι, που υποστήριξε την ÇΠλατφόρμαÈ και ένας ακόμα Ιταλός εκπρόσωπος του περιοδικού ÇPenciero e VolontaÈ, ο Λουίτζι Φάμπρι, ο Καμίλλο Μπερνέρι και ο Ούγο Φεντέλι. Οι Γάλλοι είχαν δύο εκπροσώπους, τον Οντεόν, που ήταν υποστηρικτής της ÇΠλατφόρμαςÈ και τον Σεβερίν Φεραντέλ.

Η πρόταση που τέθηκε είχε ως εξής:

* Να αναγνωριστεί η ταξική πάλη ως η σπουδαιότερη πλευρά της αναρχικής ιδέας.

* Να αναγνωριστεί ο Αναρχικός Κομμουνισμός ως η βάση του κινήματος.

* Να αναγνωριστεί ο συνδικαλισμός ως η πρωταρχική μέθοδος του αγώνα.

* Να αναγνωριστεί η ανάγκη για μια ÇΓενική Ένωση των ΑναρχικώνÈ βασισμένη στην ιδεολογική και τακτική ενότητα και τη συλλογική υπευθυνότητα.

* Να αναγνωριστεί η ανάγκη για ένα θετικό πρόγραμμα πραγματοποίησης της κοινωνικής επανάστασης.

Μετά από μια μακρά συζήτηση, μερικές τροποποιήσεις της αρχικής πρότασης τέθηκαν υπό συζήτηση. Πάντως, τίποτα δεν κατορθώθηκε, αφού η αστυνομία επιτέθηκε στο καφενείο, διέλυσε τη συνέλευση και συνέλαβε όλους όσους ήσαν παρόντες. Ο Μάχνο διακινδύνευσε την απέλασή του και μόνο με μια εκστρατεία των Γάλλων αναρχικών απελευθερώθηκε. Αλλά, όμως, η πρόταση να δημιουργηθεί μια ÇΔιεθνής Ομοσπονδία Επαναστατών Αναρχικών ΚομμουνιστώνÈ συνάντησε εμπόδια και μερικοί από αυτούς που συμμετείχαν στις συνελεύσεις αρνήθηκαν στο μέλλον να συγκατατεθούν γιâ αυτό.

Άλλες επιθέσεις στην ÇΠλατφόρμαÈ είχαμε από τους Λουίτζι Φάμπρι και Καμίλο Μπερνέρι, τον αναρχικό ιστορικό Μαξ Νεττλώ και ακολούθησε ο ονομαστός Ιταλός αναρχικός Ερρίκο Μαλατέστα. Η ομάδα της ÇDielo TroudaÈ απάντησε με την ÇΑπάντηση στους Μπερδεμένους (Confusionists) του ΑναρχισμούÈ. Μια ακόμα απάντηση του Αρσίνοφ πάνω στην ÇΠλατφόρμαÈ δημοσιεύτηκε το 1929. Ο Αρσίνοφ νευρίασε με τη αντίδραση ενάντια στην ÇΠλατφόρμαÈ και επέστρεψε στη Ρωσία το 1933. Κατηγορήθηκε, όμως, για Çαπόπειρα αποκατάστασης του αναρχισμού στη ΡωσίαÈ και εκτελέστηκε το 1937, κατά τη διάρκεια των διωγμών του Στάλιν.

Η ÇΠλατφόρμαÈ απέτυχε μεν να δημιουργήσει ένα διεθνές πρόσωπο, είχε, όμως, την επίδρασή της σε αρκετά κινήματα. Στη Γαλλία η κατάσταση στο αναρχικό κίνημα τότε σημαδευόταν από μια σειρά διασπάσεων και συγχωνεύσεων, αφού οι ÇΠλατφορμιστέςÈ μερικές φορές έλεγχαν τις κύριες αναρχικές οργανώσεις, ενώ άλλες φορές αποχωρούσαν και σχημάτιζαν τις δικές τους ομαδοποιήσεις.

Στην Ιταλία οι υποστηρικτές της ÇΠλατφόρμαςÈ σχημάτισαν τη μικρή Ιταλική Ένωση Αναρχοκομμουνιστών, η οποία, όμως, σε λίγο κατέρρευσε.

Στη Βουλγαρία η συζήτηση για την οργάνωση οδήγησε στην επαναδημιουργία της Αναρχικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Βουλγαρίας (FACB) στη βάση της Çσυγκεκριμένης ΠλατφόρμαςÈ Çγια μια μόνιμη και συγκροτημένη αναρχική ειδική οργάνωσηÈ Çστη βάση των αρχών και τακτικών του ελευθεριακού κομμουνισμούÈ. Πάντως, οι ÇσκληροπυρηνικοίÈ ÇΠλατφορμιστέςÈ αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τις νέες οργανώσεις και τις κατάγγειλαν στο εβδομαδιαίο ÇProuboujdaneÈ, πριν καταρρεύσει κι αυτό σε λίγο.

Παρόμοια στην Πολωνία, η εκεί Αναρχική Ομοσπονδία (AFP) αναγνώρισε την ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους διαμέσου της ταξικής πάλης και της κοινωνικής επανάστασης και της δημιουργίας μιας νέας κοινωνίας βασισμένης στα συμβούλια εργατών και αγροτών και μια ειδική οργάνωση βασισμένη στη θεωρητική ενότητα. Αντέκρουσε, όμως, την ÇΠλατφόρμαÈ, λέγοντας ότι είχε εξουσιαστικές τάσεις.

Στην Ισπανία όπως εξιστορεί ο Χουάν Γκομέζ Κάζας στο βιβλίο του ÇAnarchist Organisation ö The History of the FAIÈ: ÇΟ ισπανικός αναρχισμός ενδιαφερόταν στο πώς θα διατηρήσει και θα αυξήσει τη επιρροή που είχε από την Αâ ΔιεθνήÈ. Οι Ισπανοί αναρχικοί δεν είχαν εκείνη την εποχή να στεναχωρηθούν για το αν θα έπεφταν σε απομόνωση αγωνιζόμενοι ενάντια στους Μπολσεβίκους. Γιατί στην Ισπανία η επιρροή των Μπολσεβίκων ήταν ακόμα πολύ μικρή. Η ÇΠλατφόρμαÈ ελάχιστα επηρέασε το ισπανικό κίνημα. Όταν η αναρχική οργάνωση FAI ιδρύθηκε το 1927, η ÇΠλατφόρμαÈ δεν συζητήθηκε, ήταν, όμως, στην ημερήσια διάταξη, επειδή δεν είχε ακόμα μεταφραστεί. Όπως έγραψε ο Χουάν Μανουέλ Μολίνας, γραμματέας τότε των Ισπανόφωνων Αναρχικών Ομάδων της Γαλλίας, στον Κάζας: Çη Πλατφόρμα του Αρσίνοφ και των άλλων Ρώσων αναρχικών είχε πολύ μικρή επίδραση και στο εξόριστο κίνημα και σâ αυτό στην Ισπανία· Η ÇΠλατφόρμαÈ ήταν μια απόπειρα να ανανεωθεί, να δοθεί ένας σπουδαιότερος χαρακτήρας και ικανότητα στο διεθνές αναρχικό κίνημα κάτω από το φως της Ρώσικης Επανάστασης. Σήμερα, με τη δική μας εμπειρία, μου φαίνεται ότι οι προσπάθειές τους δεν εκτιμήθηκαν πλήρωςÈ.

Ο Βâ Παγκόσμιος Πόλεμος διέκοψε την ανάπτυξη των αναρχικών οργανώσεων, αλλά η συζήτηση για την ÇΠλατφόρμαÈ αναδύθηκε με την ίδρυση στη Γαλλία της Ομοσπονδίας Ελευθεριακών Κομμουνιστών και της Αναρχικής Ομάδας Προλεταριακής Δράσης στην Ιταλία, στις αρχές της δεκαετίας του â50. Και οι δύο αυτές οργανώσεις χρησιμοποίησαν την ÇΠλατφόρμαÈ ως σημείο αναφοράς. (Υπήρχε ακόμα μια μικρή Ελευθεριακή Κομμουνιστική Ομοσπονδία Ισπανών εξόριστων). Οι προσπάθειες αυτές επαναλήφθηκαν τις δεκαετίες â60 και â70. με την ίδρυση ομάδων και οργανώσεων. όπως η Οργάνωση Επαναστατών Αναρχικών στη Βρετανία και η Οργάνωση Επαναστατών Αναρχικών στη Γαλλία.

Η ÇΠλατφόρμαÈ συνεχίζει να αποτελεί ένα αξιόλογο ιστορικό σημείο αναφοράς, όταν οι αναρχικοί που υποστηρίζουν την ταξική πάλη επιζητούν μια μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και έναν τρόπο να εξέλθουν από την πολιτική απομόνωση, τη στασιμότητα και το μπέρδεμα, αναζητώντας απαντήσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Nick Heath

1989

(Μέλος του Worker Solidarity Movement - Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης - από την Ιρλανδία)

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Με την ταχύτατη ανάπτυξη του αναρχισμού που ακολούθησε την πτώση του τείχους του Βερολίνου ÇΗ ΠλατφόρμαÈ έχει αποτελέσει ξανά ένα σπουδαίο ντοκουμέντο για ομάδες και άτομα που επιζητούν να ξεπεράσουν τις αντι-οργανωτικές τάσεις τμημάτων του νέου αναρχισμού.

Το Φλεβάρη του 2001 η επίδραση της ÇΠλατφόρμαςÈ επεκτάθηκε περισσότερο από ποτέ και υπάρχουν τώρα μεταφράσεις της στα τουρκικά, πολωνικά, σουηδικά, γαλλικά, εβραϊκά, ισπανικά, πορτογαλικά, ολλανδικά, ιταλικά (και με αυτή την έκδοση και στα ελληνικά) στο διαδίκτυο.

Andrew Flood

2001

(Μέλος του Worker Solidarity Movement ö Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης - από την Ιρλανδία)

ΟΜΑΔΕΣ ΕΜΠΝΕΟΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ÇΠΛΑΤΦΟΡΜΑÈ ΣΗΜΕΡΑ

Νέες ομάδες έχουν αναδυθεί στην Ανατολική Ευρώπη και στη Νότια Αμερική, με τις βασικές ιδέες της ÇΠλατφόρμαςÈ να έχουν ξανά ÇεφευρεθείÈ πριν ακόμα οι ομάδες αυτές ανακαλύψουν το ιστορικό αυτό κείμενο. Υπάρχουν τώρα αρκετές αναρχικές ομάδες και οργανώσεις που χρησιμοποιούν ως οργανωτικές μεθόδους τους μερικές από τις ιδέες της ÇΠλατφόρμαςÈ. Οι ομάδες και οργανώσεις αυτές είναι:

Η Acua-Socialismo Libertario και η Organizacion Socialista Libertaria (OSL, Ελευθεριακή Σοσιαλιστική Οργάνωση) από την Αργεντινή, η Juventudes Libertarias (Ελευθεριακή Νεολαία) από τη Βολιβία, η Federacao Anarquista Gaucha (FAG, Αναρχική Ομοσπονδία Gaucha), η Fedaracao Anarquista Cabocla (FACA, Αναρχική Ομοσπονδία Cabocla) και η Luta Libertaria (Ελευθεριακός Αγώνας) από τη Βραζιλία, το Congreco de Unificacion Anarcho-Comunista (CUAC, Κογκρέσο Ενοποίησης Αναρχοκομμουνιστών) από τη Χιλή, η Federation Anarquista Uruguaya (FAU, Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης) και η Federation Anarquista Cimarron (OLC, Αναρχική Ομοσπονδία Cimarron) από την Ουρουγουάη, το Congreso Indigena Popular de Oaxaca ãRicardo Flores Magonä (CIPO-RFM, Ιθαγενές Λαϊκό Κογκρέσο της Oaxaca ÇΡικάρντο Φλόρες ΜαχόνÈ) από το Μεξικό, η Organizace Revolucnich Anarchistu-Solidarita (ORA-S, Οργάνωση Επαναστατών Αναρχικών-Αλληλεγγύη) από την Τσέχικη Δημοκρατία, η Alternative Libertaire (AL, Ελευθεριακή Εναλλαγή), η Reseau No Pasaran (Δίκτυο ÇΔεν Θα ΠεράσουνÈ) και η Organisation Communiste Libertaire (OCL, Οργάνωση Ελευθεριακών Κομμουνιστών) από τη Γαλλία, το Workers Solidarity Movement (WSM, Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης) από την Ιρλανδία, η Federazione dei Comunisti Anarchici (FdCA, Ομοσπονδία των Κομμουνιστών-Αναρχικών) από την Ιταλία, η Al Badil Al Taharouri από το Λίβανο, οι ομάδες Zabalaza και Bikisha Media Collective από τη Νότια Αφρική, η Organisation Socialiste Libertaire (OCL, Ελευθεριακή Σοσιαλιστική Οργάνωση) και Libertare Koordination FAUCH-OSL/BE (Συντονιστικό Ελευθεριακών) από την Ελβετία και η Northeastern Federation of Anarchist Communists (NEFAC, Βορειοανατολική Ομοσπονδία Αναρχικών Κομμουνιστών) η οποία συγκεντρώνει στους κόλπους της ομάδες από ΗΠΑ και Καναδά. (Να σημειώσουμε ότι όλες οι παραπάνω ομάδες και οργανώσεις συμμετέχουν σε ένα ευρύτερο διεθνές αναρχικό συντονιστικό δίκτυο με τις αναρχοσυνδικαλιστικές και μη CNT από τη Γαλλία (που αποχώρησε από την ÇορθόδοξηÈ αναρχοσυνδικαλιστική CNT/AIT και δρα ως ξεχωριστή οργάνωση), Confederazione Italiana di Base UNICOBAS (CIB-Unicobas) από την Ιταλία, Confedaracion